شدن روده‌ها و كمك به عمل دفع است به او بدهند اما در روزى كه بيمار مسهل خورده بايد از غذاى غليظ پرهيز داده شود تا طبيعت متوجه به گوارش آن نشود و از عمل مسهل غافل نماند و نيز از آن جهت كه غذا با مسهل مخلوط نشود كه در نتيجه مسهل از كار باز داشته شود . همچنين از اين بابت كه غذا با اخلاطى كه بسوى معده جذب شده ممزوج نگردد چه در اين صورت نفخ و صداهاى شكمى پيدا مىشود و غذا هم درست گوارده نمىشود و روده‌ها را آزرده مىكند اما در روزهاى ديگر بايد غذاهائى به مريض داده شود كه سبب نضج يافتن خلطها و ليز شدن مجارى باشد و نيز باعث باز شدن گرفتگيها ، دفع مواد زائد ، تصفيه و لطيف شدن و بتحليل رفتن مواد باشد . ضمنا مىدانيم كه غذا سبب رسيدن انسان بپايان عمرى كه براى او مقدر است مىباشد و قوام بدن او بدان است و اگر بدن نيرومند نباشد نمىتواند بيمارى را از خود براند بنابراين خالى بودن بدن از غذا جايز نيست مگر آنكه طبيعت كه خود پزشك خدادادى است غذائى نخواهد كه اين مطلب هم ناشى از دو دليل است : يكى آنكه بدن در حال امتلاء است و نيازى به غذا ندارد ديگر آنكه بيمارى آن‌قدر قوى و كشنده است كه تمام نيروى طبيعت متوجه آن است بنابراين پزشك بيرونى بايد هميشه از طبيب درونى خدائى پيروى كند پس در اين هنگام نبايد غذائى به بدن برسانند كه طبيعت را به خود مشغول كند و از دفاع باز بدارد و بيمارى ديگرى را هم بوجود بياورد كه اين بيمارى نيز بنوبه خود بدن را فاسد نمايد . بديهى است كه طبيعت به بيماريهاى حاد بيش از بيماريهاى مزمن توجه دارد چه از آنها بيشتر رنجور مىگردد پس در اين‌گونه بيماريها نياز بدن به غذا كمتر و در بيماريهاى مزمن بيشتر و در بيماريهاى متوسط ميانه است به